27/9-07 Eit seint innlegg om kommunikasjon...

”Godt samarbeid krev god kommunikasjon” heitte førelesinga me hadde måndag 27. september. Eg trur at omgrepet kommunikasjon og den meininga som ligg i det, er noko eg til dagleg ikkje tenkjer så nøye over. Skal eg kommunisere med andre, snakkar eg til/med dei. That’s it. Eg har liksom aldri skikkeleg tenkt over korleis eg til dømes bør uttale meg for at andre skal forstå meg rett. Denne førelesninga fall difor godt i smak hjå meg. Kommunikasjon er eit viktig emne som eg absolutt gler meg til å arbeide meir med!

Eg synest førelesninga var svært lærerik, og eg fekk friska opp det eg kunne eg eventuelt det eg hadde gløymd ut. Det eg syntest var særskild spanande var det som mange andre medstudentar har reflektert litt rundt på bloggane sine: Det er faktisk berre 30% av kommunikasjonen som kjem gjennom verbalspråket, medan dei resterande 70% er det kroppsspråket som sørgjer for. Det er litt skummelt å tenkje over! Men eg vart likevel ikkje så altfor forbausa, då vi veit at kroppsspråket faktisk er svært viktig for korleis andre forstår oss, eller korleis dei oppfattar oss. La meg kome med eit eksempel:
Viss ein snakkar med ein person og prøver å føre ein dialog, kan ein til dømes med ein gong sjå om vedkomande interesserer seg for det du prøver å fortelje han. Ser han vekk med augo? Ser han ein anna plass? Har han augo plassert på plassar han trur du ikkje kan leggje merke til? Kroppsspråket seier utruleg mykje. Det er også viktig å tenkje på når ein er kring born. Born har gode ”antenner”, og oppfattar svært mykje, ja mykje meir enn vi kanskje trur. Om ein ”himlar” med augo på grunn av noko som er blitt sagt av ein elev, kan eleven oppfatte dette og ta det svært nært til seg.
Det kan også vere enkelt å sjå om ein person er nervøs; personen klarar ikkje å stå i ro, snakkar høgt, ler mykje, sveittar på hendene, klør seg, klikkar på kulepennen og liknande. Det å vere observant og bevisst på måten ein kommuniserer på, er viktig i alle situasjonar, og for meg særskild når eg skal ut i læraryrket.

Miming er også ein del av kroppsspråket, og på slutten av desse pedagogikktimane fekk me verkeleg prøvd oss på å tolke miminga. Me vart delt inn i grupper og skulle gisse kva dei andre gruppene skulle førestille. Dette var ei kjekk økt, men det var til tider vanskeleg å ikkje kunne få utrykkje seg med ord når løysinga var så nær!

Etter mime-økta var det tid for film, og filmen KROPPEN gav oss gode refleksjonar rundt omgrepet kroppsbruk. Her vart til dømes plystring og latter tekne opp som ein del av kroppsspråket. Eg har heller ikkje tenkt på at menneske har eit slags territorium rundt seg, og at det er difor eg set meg på neste benk i staden for å setje meg på den same benken som den dama set på. Eg bøyer også hovudet mitt eller ser ein annan veg for å unngå augekontakt med den framande mannen som kjem der borte. Kroppsspråket vårt som ein del av kommunikasjonen med andre, er spanande! J

Det å arbeide som lærar er eit viktig yrke, og på lik line med andre yrke stiller det seg også ulike krav til læraryrket. Krava er mange, og nokre av dei er at ein skal kunne vere ein god samarbeidspartnar og kollega. For å kunne oppfylle desse krava krevs kommunikasjon mellom partane, og det rette blir å kalle det for god kommunikasjon. God kommunikasjon vil seie at det er samspel mellom den bodskapen som blir sendt og den bodskapen som blir motteken, og det er ofte her det kan skjere seg, og oppstå problem. Det å ha ein god tone mellom partar og å kunne ha ein god kommunikasjon, er svært viktig i alle samanhengar, ikkje berre i læraryrket. Ein lærar har mange å forholda seg til; elevar, foreldre, kollegaer, rektor, vaktmeister, reinhaldsmedarbeidarar og liknande. Då er det viktig at kommunikasjonen vert tolka rett. Vert han ikkje det, vert bodskapen tolka feil, og vi får det vi kallar ein kommunikasjonsbrist. Bodskapen når då ikkje fram, og det er noko vi ikkje ynskjer.

Det vart ikkje sagt så mykje om gruppedynamikk på førelesninga, men eg las ein artikkel av Kjetil Sander på eiga hand. Artikkelen heitte Gruppedynamikk, og var ein enkel og grei, og godt forståeleg artikkel som tok opp faktorar som er viktige for at ei gruppe skal fungere i lag. Faktorar som kva rolle kvar einskild i gruppa har, og kva for uformelle normer, eller køyrereglar, som regjerer i gruppa, er svært viktige for å unngå kaos og ueffektivitet og heller gjere samarbeidet så effektivt og problemfritt som råd.

Alt i alt ei spanande økt!

26/11-07 Kosedag med fagleg innhold

Dagen i dag var første dag etter praksis, og i følgje timeplanen skulle me ha oppsummering og refleksjon av perioden. I staden for å sitje inne i dei kjedelege klasseromma våre, tok me like godt på oss gode og varme klede og rusla på tur. Turen var flott! Det var kjempegodt å få lea seg litt og nyte den friske vinterlufta ein tidleg måndag morgen i slutten av november. Det vart snakka om både skulefaglege erfaringar og refleksjonar, og om anna som ikkje var relatert til skule i det heile. Etter den gode løypa på seks kilomenter, bad Birgit oss inn til seg sjølv, der me vart servert både vafler,kaffi, te og ikkje minst ei god og varm stove. Det vart rom for litt sjokoladeeting og kakoadrikking også. Me samla oss i grupper og fekk snakka litt skikkeleg og gjorte erfaringar, og andre ting som var greitt å få tatt opp. Det var kjekt og interessant å få høyre andre medstudentar sine erfaringar og opplevingar, og ikkje minst å få samanlikne med dei studentane som hadde vore på Langeland skule på Stord. Kjekt å sjå at mykje av det me har opplevd har vore både likt og ulikt på same gong! I slutten av dagen var det duka for klassens time, og klassen vår fekk gjennomgått ein del ting.

Eit kjempebra dag, og eit flott foretak som eg gjerne vil gjere om att! :)

05/11-07 Refleksjon

Planlegging av ein undervisningstime og kva ein lærar må tenkje gjennom før undervisning var det dagen førre måndag handla om. For min del vart dette mykje repetisjon frå i fjor, men det gjer ingenting å få repetisjon i akkurat dette, det som er såpass viktig for å danne seg eit godt undervisningsgrunnlag! Omgrepet didaktikk lærte eg i fjor og veit kor viktig kva, kvifor og korleis er i denne samanhengen, men eg har aldri heilt skjønt eller sett meg inn i kva samanhengen er mellom didaktikk og pedagogikk. Det fekk eg ei viss forståing for no, og er difor ein kunnskap rikare!

Når det gjeld diamanten , eller den didaktiske relasjonsmodellen, så var eg også med dette skjemaet/modellen godt kjend frå før. I fjor la eg merkje til at det til tider kunne vere vanskeleg og utfordrande å planleggje etter alle fakorane i modellen. Det at dei ulike faktorane har ein usynleg tråd som bind seg fast i kvarandre, som gjer at når den eine faktoren drar i den andre, drar den andre faktoren i den tredje osv., fekk eg merke gong etter gong. Det er som allereie kjend kjekt å få prøve ut det som ein i teorien lærer. Det kan verke så enkelt å følgje eit skjema når ein sit i forelesningssalen, men det kan absolutt verte ei utfordring i det verkelege livet. Og nei, sjølv om ikkje lærarar absolutt slavisk følgjer eit slikt skjema, er det jammen meg lurt å lære kvifor me lærar å bruke eit slikt skjema: me skal nemlig lære oss å tenkje pedagogisk: Kva gjer me i denne timen, kvifor gjer med dette, og korleis skal me gjere det? Og etter endt undervisning kjem evalueringa: kva gjekk bra og kva kan eg gjere betre? Kva fungerte ikkje og kvifor?

Seinare revidering:
Diamanten er delt inn i seks kategoriar (sjå bilete), som alle representerer viktige faktorar å hugse på i planleggingsfasen. Modellen er lett forståeleg og anvendeleg, slik at den kan brukast av både uerfarne lærarstudentar og erfarne lærarar. Orda som er brukt er også greie å forstå, og med det kan ein lett klare å internalisere seg den didaktiske tenkinga som er innebygd i modellen (Lyngsnes & Rismark 2007:77). Diamanten viser planlegginga og vurderingane av ein time som ein heilskap, der det ikkje er nokon av faktorane som kjem først (som i eit hierarki). Det som er viktig å tenkje på, er at faktorane heller ikkje er isolert frå kvarandre. Endring i ein faktor, fører til endring i ein annan faktor. Ein må heller ikkje knyte seg for mykje opp til ein slik modell. Lyngsnes & Rismark meiner at ein god lærar mellom anna vert kjenneteikna ved at han eller ho kan justere ein planlagd time, om det skjer uforutsette ting. Eg kunne ikkje vore meir einig. Den didaktiske relasjonsmodellen er berre ein modell, eit godt verkty, ikkje ei tvangstrøye.

Kvifor skal me planleggje time for time, dag for dag, veke for veke? For meg kjennset det nesten dumt å svare på eit slikt spørsmål, for eg meiner at saka er klar: utan nokon som helst form for systematisk planlegging, vil ulike sider ved arbeidet berre verte ivaretatt ved hjelp av tilfeldigheiter. Utan planlegging har ein mest sannsynleg ikkje tenkt gjennom kvifor ein gjer som ein gjer, og kva er då vitsen? Ein uforberedt lærar har på lang sikt (unntak skjer sjølvsagt) ikkje noko å gjere i læringsarenaen, for han eller ho vil mest sannsynleg ikkje vite kva han eller ho skal lære frå seg likevel. Det er for elevane me er der, og difor må me også stille opp, forberedt på alle måtar, slik dei har krav på.

Når det gjeld dei 10 tesene for god undervisning som me gjekk gjennom, såg dei slik ut:

1. Tydelig struktur på undervisninga og læreprosessen
2. Effektiv nytting av læretida
   
3. Samanheng mellom mål, innhald og metodeval
4. Mangfold av metodar og organiseringsformer
   
5. Innøving av dugleikar, mentalt og fysisk
6. Læraren si indviduelle støtte til den einskilde elev
7. Eit undervisningsklima som fremmer læring
   
8. Meiningsskapande språk i undervisninga
9. Tilbakemelding frå elevene kring læreprosessen si form og innhald
10. Avklaring av krav og vurderingskriterier til eleven sine prestasjonar
    

Dette er 10 gode teser som alle er viktige, kvar på sin måte, og eg synest det er vanskeleg å skilje ut nokre som er viktigare enn andre. Eg tykkjer at tesene står i sin heilskap. Viss eg likevel skal velje, tykkjer eg at nr 1, 3 og 4 på ein måte vert ståande som hovudteser; slik at dei andre blir viktige underpunkt til desse.

KAMPVISE er også ein viktig pilar i undervisninga. Konkretisering av innhaldet, aktivisering av alle elevane, motivasjon, naturleg progresjon i undervisning, variasjon i innhald, metodar og måtar, individualisering, sosialisering/samarbeid og evaluering av timen seier mykje om kva ein lærar må tenkje gjennom før ein kan gå i gong med undervisninga.

Det var svært lærerikt å få dette repetert, særskild før me nå skulle ut i praksis. Dette er nødvendigvis det vikigaste å ha i bakhovudet når det gjeld læraren si undervisningsplanlegging.

29/10-07 Refleksjon

I denne økta var det gjennomgang og oppsummering av dei ulike læringsteoriane me i eit par veker har jobba med no. Det vart også ein gjennomgong av pedagogikk- og matematikkoppgåva som skal leverast inn som førsteutkast i desember. Eg var diverre ikkje til stades i desse timane, grunna familietur til Tjekkia. Eg har likevel lest og fått nytte av det skrivet som handlar om læringsteoriar, som Birgit la ut etter denne økta. Kjekt å få teoriane samla og på den måten kanskje få ei betre oversikt som mellom anna kan nyttast til samanlikning av dei ulike teoriane. Når det gjeld pedagogikk-/matematikkoppgåva, så har eg lest skrivet som omhandlar denne. I tillegg skal eg få ei "briefing" av praksisgruppa mi, og vonar difor at eg vil kome på lik linje med dei andre og samstundes få ei betre forståing av oppgåva.

Seinare revidering:
Eg har også kikka på den "oppskrifta" som gjekk på formatering av oppgåver. Heilt supert at det vart lagt ut ein versjon for oss som har MS Word 2007 også! Oppskrifta var lett forklart med mange illustasjonar, slik at det var lett å finne ut kva som var gjort i det aktuelle dømet, og kva eg måtte gjere for å få til det same. Her var det mange kjekke funksjonar som nok gjer visse formateringar litt lettare! Funksjonane som gjekk på overskrift, hardt sideskift og innhaldsliste, hadde eg vore borti før, men det som var nytt for meg var korleis ein kunne velje ulike nivå på stilane. Det var kjekt å sjå at det prøvedokumentet som vart lagt ut, kunne bli så forandra så kjapt! Takk for gode tips!

Nokre erfaringar frå observasjonspraksisen i veke 38

Etter observasjonspraksisen sit eg att med ein del tankar og erfaringar. Først av alt har eg nok endå ein gong fått stadfesta at eg har valt rett yrke, heldigvis! Då eg gjekk på grunnfag kroppsøving i fjor, har eg ein del praksisperiodar bak meg. Då dette året eigentleg er det tredje eller fjerde i lærarutdanninga, vil dette i teorien tyde at me eigentleg skulle ha gjennomført mange praksisperiodar i løpet av dei to første åra, som er dei åra me held på med nå. Difor vart eg kasta inn i faget og praksisen, og det vart ikkje teke omsyn til dei "ferske" studentane som tok dette grunnfaget som det første året. Difor var det med glede eg tok meldinga då eg fekk vite at me i år, som det første året, skulle ha ein observasjonspraksis før me skulle ta til å leggje opp undervisninga sjølve. Eg må seie at det er kjekkare å ta progresjonen gradvis, og ikkje byrje midt inni, slik som eg ikkje ante det kom til å bli i fjor. Eg klarte meg likevel godt, det skal ikkje stå på det! Eg i alle fall ikkje i tvil om at dette er noko eg har lyst til, og at dette er noko eg trur eg passar til.

Som alle veit, har førsteinntrykket, når ein skal verte kjende med nye personar og stadar, mykje å seie. Dette førsteinntrykket klarte Skåredalen Skole og dei tilsette ved skulen å levere bra. Den første dagen vart me godt mottekne, og eit informasjonsmøte om skulen, elevar og erioden var sentralt. Eg har fått eit godt inntrykk av skulen som heilhet, og ikkje minst av alle dei trivelege tilsette ved skulen. Praksislæraren vår la ting til rette for oss, og kjensla mi seier at praksislærar og praksisgruppa mi gjekk godt i lag og fann tonen.

Læraryrket er eit krevjande yrke som møter spanande utfordringar kvar dag. Når det er sagt så tykkjer eg at praksislæraren vår var ein utruleg dyktig lærar, og frå min ståplass eit godt døme på korleis ein god lærar skal opptre. Ho var motiverande, og såg alle elevane i klassen sin. Ho visste korleis ein kunne tilretteleggje for einskilde elevar. Samtlege elevar hadde repekt for ho, og med det meiner eg mellom anna at dei sa og gjorde slik som ho sa. Elevane visste kor langt dei kunne strekkje seg før det var gått for langt, og samtlege av dei undervisningstimane eg såg ho i, var godt førebudd og ikkje minst spanande. Ho hadde lagt fagstoffet og undervisningsmetoden opp på den måten at det utfordra elevane, at dei fekk gå utanfor si eiga grense ("speilegget"). Her kunne ein til dømes finne både deduktiv og induktiv metode innanfor den same timen, og gjerne innanfor den same arbeidsoppgåva. Slik som praksislæraren var i rolla si, så kan eg tenkje meg at ho har bygd opp eit godt og solid grunnlag for hennar eiga undervisning. Den pedagogiske plattformen viste godt att på måten ho la fram både fagstoffet, undervisningsmetodane og den generelle undervisninga på.

Det eg også konkret har lært, er korleis ein kan nytte observasjon i skulen til så mange nyttige formål. Observasjon er noko eg i praksis aldri har vore borti før, så det var spanande å få prøve ut ulike observasjonsmetodar, og å sjå korleis dei ulike metodane hadde ulike formål.

Det som var kjekt å sjå, er korleis utviklinga innanfor den norske skule har gått til værs! Mykje har forandra seg sidan eg gjekk på barneskulen, og hadde du spurt ein lærar om kva Fronter og digitale/interaktive tavler var, var det nok ingen som kunne ha svart på det. Det er kjekt å sjå at det ein lærer i lærarutdanninga blir gjennomført i praksis, i alle fall på dei nyaste skulane. Eldre skular er nå på gang mot eit meir moderne samfunn dei også! Det at IKT er blitt ein av dei fem grunnleggjande kompetansane til elevane, på lik line med det å kunne lese og skrive, tykkjer eg er spanande! Inga handling utan konsekvens: Det set også meir lit til læraren si evne til heile tida å halde seg oppdatert.

23/10-07 Refleksjon etter framføring

Dagen i går var sett av til framføring i læringsteoriar og med det, vårt pedagogiske grunnsyn, i pedagogikken. Dei aller fleste gruppene fekk framført deira tolking av ein eller fleire av læringsteoriane, og for min del så vart eg svært overrasska og synest at dette gjekk over all forventning! Eg har vore innom nokre av dei andre bloggane og snakka med ein del medstudentar, og eg kan sjå at det same går att: Dette var vellukka for alle!

Det var utruleg interessant å sjå korleis dei ulike gruppene hadde valt å leggje fram sitt resultat, korleis dei ulike gruppene med den same læringsteorien hadde tolka den einskilde teorien, og kva dei hadde lagt vekt på. Eg vart, som sikkert ganske mange andre, godt imponert. Eg lærte ein del av å sitje å høyre på dei andre gruppene, og det som var så kjekt var at eg lærte noko nytt av så og seie kvar gruppe. Det var nesten ingen grupper som hadde det same fokuset på framføringa, sjølv om læringsteorien var den same.

Sjølv synest eg at framføringa til mi eiga gruppe gjekk veldig bra. Det som var litt spesielt med vår framføring, var at me hadde valt ein heilt annan vri enn mange av dei andre gruppene. Me satsa på ein stum/mime-variant, og prøvde så godt som råd var å formidla vårt syn på kva kunnskap er og vårt syn på korleis born best lærer. Eg trur me fekk til dette, og eg trur ikkje at me hadde ein vanskeleg vri sjølv om framføringa ikkje vart så konkret som mange andre. Då dei fleste medstudentane på førehand skulle ha sett seg litt inn i og vite litt om dei einskilde teoriane, var meininga at dei difor ut frå situasjonane våre, kunne lese kva for ein teoriane det var me prøvde å formidla. Poenget vårt med framføringa, var å setje dei ulike læringsteoriane litt "på spissen", slik at dei kanskje vart enklare å forstå, og for å sjå ulikskapane/skiljet mellom dei. Dei læringsteoriane me hadde teke utgangspunktet i, var behaviorismen, kognitivismen, kostruktivismen og MI-teorien...

Seinare revidering:
Grunnen til at me tok utgangspunktet i nettopp desse fire læringsteoriane, var fordi me synest at ein god kombinasjon av desse utgjorde det me såg på som "den beste måten å lære på".
Behaviorismen står for stimulus-respons-metoden, der mennesket er eit objekt utan sjølvstendig vilje, tankar eller kjensler. Mennesket vert påvirka av ein stimulus (til dømes ei bjelle), som deretter blir etterfølgd av ein reaksjon/respons (spyttproduksjon). Difor kan ein seie at mennesket er ein maskin, som handlar etter gjevne stimuli. Me ynskte å ta utgangspunkt i denne teorien, då han for det første er mykje brukt i skulesamanheng, og for det andre er ein interessant teori. Det at "alt" blir sett litt på spissen, ved at ein kan få ein person til å gjere som ein vil, er jo ganske fascinerande. Straff og belønning er sterke verkemiddel, og sentrale teoretikarar er her John B. Watson, Burrus F. Skinner og Edward L. Thordike.

Vidare gjekk me også for konstruktivismen, den sosiale konstruktivismen, som står for at kunnskap må sjåast i lys av den kulturen og det språket som ein person høyrer heime i. Kunnskapen blir til i den sosiale samanhengen. Språket står med det i ei særstilling, og er viktig i forhold til korleis ein ser verda på. Språk finst overalt i læringsarenaen, og dette synest me var såpass jordnært, at me ynskte å ha også denne teorien med.

Den siste teorien me valte, var MI-teorien. MI-teorien står for dei mange (åtte) intelligensane:

1. Lingvistisk intelligens (språklig intelligens)
2. Logisk-matematisk intelligens
3. Musikalsk intelligens
4. Spatial intelligens (for forståelse av rom)
5. Kroppslig-kinestetisk intelligens
6. Intrapersonlig intelligens (sosial intelligens)
7. Interpersonlig intelligens (intelligens for selvinnsikt)
8. Naturalistisk intelligens

Howard Gardner meiner at alle individ innehar ein eller fleire av desse intelligensane, av ulik grad. Denne teorien tok me med, då me meiner det er positivt å vise at individ kan vere såpass ulike, og at dette kan føre noko positivt med seg. Mangfold, som kan føre til nyttig og lærerikt samarbeid, er bra! Me ville få fram at ved å kombinere ulike elevar med ulike positive eigenskapar/kompetansar/intelligensar, kan ein få meir ut av læringsutbyttet, då ein kan lære av kvarandre.

Eg må innrømme at eg "datt litt vekk i draumeland" på slutten; for min del vart det kankje litt for mange framføringar etter kvarandre. Godt at me fekk mange pausar! Alt i alt ei kjekk økt, og ikkje minst ei kjekk oppgåve - når ein først var komen i gong. Eg kan godt ynskje meg fleire slike oppgåver.

Elles vil eg tru, i alle fall frå den ståstaden eg står nå, at eg i mi eiga rolle som lærar i byrjinga vil nytte meg av ein god blanding av mange teoriar. Då eg endå ikkje har så godt innsyn i teoriane, veit eg heller ikkje korleis undervisninga ville blitt lagt opp i forhold til dei ulike teoriane. Eg gler meg til å jobbe meir med teoriane, og prøve å danne meg ein pedagogisk plattform.

Seinare revidering:
Å danne seg eit pedagogisk grunnsyn, er viktig. Eit pedagogisk grunnsyn er dei haldningane, verdiane og røyndomsoppfatningane som ligg til grunn for all pedagogisk verksemd (Lillemyr og Søbstad 1993). Det pedagogiske grunnsynet ein dannar seg, og læringsteoriar heng saman: Medan læringsteoriane seier noko om korleis læring skjer, seier det pedagogiske grunnsynet noko om korleis ein sjølv synest er den rette måten å lære på. Det pedagogiske grunnsynet trur eg ein rett og slett finn ved å spørje seg sjølv om kva ein synest er viktig: Kva set eg som høge verdiar, kva synest eg er rett i denne samanhengen, kva meiner eg om det? Kva er den "rette" måten å lære på? Kva meiner eigentleg eg om bahaviorismen? Slike spørsmål er med på å forme oss, og dannar til slutt eit pedagogisk grunnsyn. Det pedagogiske grunnsynet blir med det liggjande til grunn for planlegging og undervisning. Korleis lærer elevane mine best? Grunnsynet er heller ikkje statisk, men derimot foranderleg. Ein opplever og erfarer stadig nye ting, som ein kanskje ynskjer å ta med seg vidare. I forhold til læraryrket er det godt å ha ein stabil plattform å "lene" seg mot; å ha eit felles pedagogisk grunnsyn innad i skulen. Då veit ein at alle jobbar fram mot det same målet, og at alle ynskjer det same for elevane og skulen.

Mi-teorien var ein teori som eg særskild beit meg merke i, då det er denne teorien Skåredalen Skole legg opp undervisninga si etter. Ein annan grunn var at eg ikkje hadde høyrd om denne teorien frå før. Dette er absolutt ein interessant læringsteori. Eg lærte ein del nytt av den gruppa som hadde framvising av denne teorien, og dette er også ein teori som eg kunne tenke meg å få teste ut i praksis.

15/10-07 Samandrag etter eiga økt

Sist veke fekk me eit oppdrag: Dei ulike praksisgruppene skulle på ein eller annan måte leggje fram ein eller fleire læringsteoriar, og finne ut i kva for retning me ville ha teke på undervisninga vår. Spanande, men krevjande! Me fann oss eit grupperom på slutten av dagen og snakka litt fram og tilbake om korleis me skulle ta fatt på arbeidet. Me byrja på oppgåva slik at me fordelte dei ulike læringsteoriane på kvar av oss. Deretter skulle me til dagen i dag ha sett oss litt inn i vår teori på den måten at me kunne forklare han til dei andre medstudentane. Det eg synest var vanskeleg ,var å finne ut kvar det sentrale i kvar teori låg. Det var til tider også vanskeleg å forstå kva det var den einskilde teorien eigentleg ville fram til, og eg lurte ofte på om eg i det heile hadde forstått det rett. Det som eg innser, er at min læringsplattform nokså sikkert til å byrje med vil kome til å bestå av ein god blanding av mange ulike læringsteoriar. Kvar einskild teori har kvar sine logiske og sentrale poeng, som alle kan høyre inn under eit godt undervisningsgrunnlag. Kvar læringsteori har noko å bidra med. Eg gler meg til å sjå korleis undervisninga mi vil verte sjåande ut om nokre år...
Dette arbeidet med fordeling av teoriar fungerte likevel, alt i alt, ganske greitt, men då det var mykje pensum og nok av litteratur å ta av, klarte me (sjølvsagt) ikkje å setje oss inn i alt. Me tykkjer likevel at me har fått eit godt innblikk i dei fleste teoriane.

Heile dagen i dag har gått føre seg på Høgskulen i Haugesund. Her har me hatt brainstorming angåande korleis me ønskjer å leggje fram resultatet vårt. Det har vore mange gode idear som har "poppa" opp undervegs, og til slutt vart me sitjande att med eit resultat som me tykkjer kan vere brukande til framføringa. Så står det berre att å sjå korleis det går om ei veke:)